அம்மாவுடன்
இருக்கும் போது
வெறும்
சேலைகளாகத் தெரிபவை ..
அவளை விட்டு
தூரமாக இருக்கும் போது
அம்மாவாகவே
மாறிவிடுகின்றது.

அம்மாவுக்காக
நெய்யப்படும் சேலைகள்
எல்லாம் ஏனோ
மென்மையாகவே
இருந்து விடுகின்றது.
கலாப்ரியன்
மழையும் நானும்..
இடையில் இந்த ஜன்னல்..!
எண்ணங்கள்
அற்றுப்போன
அந்தத் தேநீர்
ஒரு தவம் !!
கலாப்ரியன்
மழை வந்ததும்
மகிழ்ந்தன
மரங்கள்..!
இலைகளில் எல்லாம்
ஆனந்தக் கண்ணீர் !
கலாப்ரியன்
மழைக்கு
காரணம் ஒன்றும்
தேவைப்படவில்லை..
அது
தானாகவேப்
பெய்து விடுகின்றது..
கலாப்ரியன்

பரந்து கிடந்து
வெயிலின் சூட்டில்
சுருங்கிப் போவதில்லை
கடல்…
அது
மீண்டும் மழையாகவே
மாறிப் போகின்றது..!
கலாப்ரியன்
அந்த
மரத்தின் ஒரு
கிளையில்
ஒரு இலையின்
நுனியில்
கடலைச் சேர
தவம்
செய்கின்றது
அந்த மழை..!
கலாப்ரியன்